AS Look

Nie wszystkie kobiety noszą rozmiar zero. W takim rozmiarze widzą nas projektanci, oszczędzając na tkaninie. Wystarczy 70 cm materiału na spódnicę ołówkową, natomiast na piękną, kształtną pupę powyżej rozmiaru S potrzebujemy dwa razy tyle. Nasi mężczyźni chcą nas widzieć, podczas gotowania bigosu czy smażenia kotletów, w szpilkach i miniówce, najlepiej jeszcze w pełnym makijażu. My musimy widzieć siebie takie, jakie jesteśmy: odważne, piękne i uśmiechnięte niezależnie od rozmiaru i wieku czy ubrania, które mamy na sobie.

Dlaczego Moda Według Kobiet?

Moda Według Kobiet to cykl spotkań w Centrum Sztuki Mościce. Cykl dla kobiet, prowadzony przez kobietę. Kobietę, która oczywiście lubi modę, ceni nowinki modowe, w secondhandach wygrzebuje nietuzinkowe torebki, ale nie wyobraża sobie codziennego paradowania w szpilkach do pracy, pełnego makijażu w sobotę przy ścieraniu kurzów i od czasu do czasu po prostu ma dość stylizacji, makijażu i perfekcyjne ułożonej fryzury.

Kochamy nasze fryzjerki i fryzjerów. Z niektórymi się nawet zapewne przyjaźnimy, ale chować taką specjalistkę w szafie i mieć ją w każdej wyjściowej potrzebie to naprawdę trudna sprawa. A swoją drogą jestem bardzo ciekawa, czy panie które mają mężów fryzjerów, mogą na ich fachowe wsparcie liczyć codziennie rano przed wyjściem z domu ;)

Warsztaty są podzielone na trzy tematy. KOLOR, SYLWETKA i STYL. Spośród wielu zagadnień, o których można opowiadać wybrałam te, które uważam z podstawę. Taką podstawę, którą należy znać, aby potem z przyjemnością robić zakupy, poszerzać wiedzę dzięki nowym publikacjom, które pojawiają się na rynku, czy czuć się pewnie w swojej stylizacji.

Każda z nas wie, jak wielkie znaczenie mają pierwsze 3 sekundy kiedy kogoś widzimy po raz pierwszy. Choć nie chcemy, to wkładamy tą osobę do szufladki. Przykład: niezbyt przystojny, ale w drogim garniturze, ze świetnym krawatem i w super skórzanych butach to przecież biznesmen, finansista, prawnik. A tu może okazać się Tulipan, owiany legendą pan uwodziciel, krętacz, w wypożyczonym garniturze. Ileż to serc potrafi złamać taka osobowość odziana w wyrafinowany strój. I choć mówimy „nie oceniaj książki po okładce”, mogę stwierdzić: TAK, oceniamy i nic na to nie poradzimy.

Jeśli zdajemy sobie z tego sprawę świadomie możemy manipulować odbiorcą i bynajmniej nie do niecnych celów, ale takich które utorują nam drogę do kariery, pozwolą zdobyć zaufanie, przekonać innych do siebie, poprawić nastrój.

Ubranie to też kolor, o jego mocy opowiedziałam na pierwszych warsztatach. Wykład rozpoczął się od podstaw z kolorystyki. W dalszej części pojawił się temat, którym pasjonują się wszystkie stylistki, i który pojawia się w czasopismach kobiecych, czyli kolor roku 2017.

Pantone

Opowieść zaczyna się zwyczajnie, ale jej koniec będzie zaskakujący. Po pracy należy mieć drugie życie, kulturalne, pełne ciekawych ludzi, intrygujących pasji, ambitnych książek, ekstremalnych sportów, nietuzinkowych zainteresowań. Jak jest w praktyce każdy wie: TV na kanapie (nie posiadam), "siedzenie w internecie" (oj! aż za bardzo), spacer z psem (nie posiadam), mycie naczyń (posiadam), pranie, sprzątanie, zakupy, rachunki, poczty, urzędy i inne takie - wszystko w super tempie, bo zamykają więc zdążyć trzeba. Dzień za dniem lata lecą, a tylko szczypta czegoś wzniosłego na doprawienie takiego szarego bytowania byłaby potrzebna.

Przedwczorajszy dzień miał być inny, pełen wysublimowanej kultury, w dostojnym gronie. Wtorkowy poranek był zwyczajny, pracowity. Po pracy wpadłam do domu jak burza, w celu ugotowania super szybkiego obiadu i poddania się metamorfozie z trybu roboczego (dziennego) na odświętny, wieczorowy. Okazja wyjątkowa - w Centrum Stuki Mościce miał się odbyć koncert "Jeszcze Polska Muzyka" w ramach obchodów Tarnów - Pierwsze Niepodległe.

Na taką okoliczność, w szczególności, jak ma się siedzieć na widowni wśród notabli i wszelakich szych, należy wyglądać godnie. Stylizacje miałam już przygotowaną, robienie makijażu trwało wieki, bo przecież oczko musi być jak należy i tam gdzie trzeba. Nawet, o zgrozo, pokusiłam się o zrobienie pięknych loków, które i tak się rozkręciły. Pomimo tego, że to wciąż nieład, ale kontrolowany - widać było, że "głową" zajęła się ręka człowieka, a nie tylko "fryzjer wiatr" + przeciąg w autobusie. Mejkap jest, frys jest jako uzupełnienie, bluzka czarna w stylu carmen - taka odsłaniająca ramiona z rękawem 3/4, do tego spódniczka plisowana, w białe kropki - długość za kolanko. Jest ona spełnionym marzeniem. Znalazłam ją przypadkiem na stoisku podczas Targów mody Vintage i Retro Kogel Mogel, w szalonej cenie 20 zł.

1. Reuters, Christian Dior Spring 2011. 2. Donna Karan Steps Down at DKI

Moda na PRL zagościła u nas już jakiś czas temu wystawą w Muzeum Narodowym w Krakowie, kilka fonografii z tego wydarzenia wrzuciłam na AS Look TUTAJ. Wśród wielu eksponatów znalazły się też suknie ślubne. W pięknej, dużej sali zaprezentowano śliczne, białe cudeńka. A gdzie te kolorowe? Wszak moda na biel jest "nowa". Suknie w PRL-u wzorem tych z XIX w. były przecież praktyczne. W dawnych czasach w sukni ślubnej chodziło się przez cały rok, albo wybierało taką w odcieniach zieleni, różu czy niebieskiego, która nie będzie się tak bardzo brudziła. Niezależnie od panującej mody zawsze był to ubiór odświętny.

Ciasta z wesela, jak każdy Polak wie, najlepiej smakują dzień po. Ach, jakie one są pyszne z kawusią w niedzielne lub poniedziałkowe popołudnie. To przecież doskonałe remedium na obolałe nogi (lub nie, jeśli wiem już jak kupować szpilki TUTAJ). Mają też, jak się okazało, magiczną moc. Jestem przekonana, że to słodkości weselne w końcu zmobilizowałaby mnie do uporania się z kolekcją fotografii, które zrobiłam podczas wizyty w Strzyżowie na wystawie "Zmagania z modą. Stroje ślubne w czasach PRL - u".

Na początku wakacji wybrałam się na poszukiwanie skarbu do małego, ale urokliwego miasteczka. Tylko tam można było zobaczyć wystawę "Zmagania z modą. Stroje ślubne w czasach PRL-u", przygotowaną przez Muzeum Samorządowe Ziemi Strzyżowskiej im. Zygmunta Leśniaka. Kolekcja sukien ślubnych pochodziła z prywatnych zbiorów Anny Straszewskiej i Zuzanny Żubki- Chmielewskiej oraz od osób prywatnych. Na wystawie znalazły się bogate zbiory fotografii oraz akcesoria ślubne. Zwiedzający mogli także zapoznać się z modą z początku wieku, jak i lat 40. 50. 60. czy 70., dzięki powiększonym żurnalom. Muszę przyznać, że byłam mile zaskoczona tym, jak wystawa jest przygotowana. Niby skromna (jednak nadal brak środków na takie cele), ale cóż z tego, jeśli kuratorzy poświęcili się jej bez reszty. Pełen profesjonalizm. Przeczytałam każdy opis sukni, na kolanach, bo były umieszczone na parkiecie. Z wielką przyjemnością czytało się prywatne historie i anegdoty ślubne opowiadane przez same panny młode.

Niezależnie od tego, czy to my byłyśmy Panną Młodą, czy jesteśmy mamą, teściową siostrą, czy tylko gościem, każda kobieta ślub przeżywa intensywnie, nawet jeśli się nie chce do tego przyznać, w tej wyjątkowej chwili chce wyglądać najpiękniej. Moda na białą suknię, która symbolizuje czystość i niewinność wbrew pozorom nie jest tak stara. W biel ubierano się będąc w okresie żałoby. Pierwszą kobieta biorącą ślub w takiej sukience była Maria I Stuart poślubiająca Franciszka II Walezjusza. W XIX w na taki krok odważyła się Wiktoria Hanowerska (królowa Wielkiej Brytanii i Irlandii), podczas ślubu z Albertem w 1940 roku. Piękna suknia w kolorze bieli z odcieniem kości słoniowej uszyta była z angielskich materiałów oraz koronki z Honiton. Pozbawiona ciężkiej biżuterii i zbędnych ozdób, wywołała sensację swoim wyglądem. Za prekursorską podążyły zwykłe kobiety, które też chciały się poczuć jak księżniczki. Białe suknie ślubne zawładnęły całą Europą.

W trudnych czasach PRL, z powodu braków tkanin, butów i akcesoriów krawieckich trzeba było sobie radzić, lub poszukiwać inspiracji w awangardzie. Z zapisanych historii wynikało, że były panie, które podeszły do stroju ślubnego w sposób praktyczny - sukienka, może się kiedyś przydać, więc ma być uniwersalna, kolorowa, krótka. Były też takie panny, które swoje suknie samodzielnie szyły lub projektowały, co i teraz czasem się zdarza. Na wystawie znalazła się sukienka, którą swoją prostotą wręcz hipnotyzuje, a całości nadaje jej niepowtarzany wygląd koronka "po prababci” z 1900 r. Taka rzecz staje się wyjątkowa, łączy w sobie coś starego, coś nowego, a nawet pożyczonego, a z miłością zaprojektowana i uszyta przez mamę panny młodej, na pewno wielokrotnie będzie wspominana w trakcie rodzinnych rozmów przy niedzielnym stole.

1.Sukienka z wiskozy z aplikacją koronki ok 1960-1965, USA 2. "Beyers Mode fur Alle", 1941, Strona z żurnala
3. Suknia z żakardu wiskozowego do ślubu kościelnego 1959, Londyn. Przysłana do Polski w paczce.

Na firmamencie świeci wiele gwiazd. Są takie, których blask jest bardzo dobrze widoczny. Są i takie, które po pewnym czasie znikają. Tysiące małych gwiazdeczek co roku aspiruje do tego, by spełnić swoje wielkie marzenie, zabłysnąć, zawładnąć sercami ludzi i pokazywać swoje projekty, podczas najbardziej prestiżowych pokazów, w wielkich stolicach mody. Nie wszystkim się to udaje. Brak funduszy, determinacji, zrządzenie losu, czy wybór innej drogi, przesądzają o ich losie. Na samym szczycie, w małym, hermetycznym światku polskiej mody, bo przecież tych dobrych projektantów (a może lepiej określić, znanych) nie jest tak wielu, wyłania się postać Ewy Minge.

Arkadius, Baczyńska, Zień, Ossoliński, Kupicha itd. Każdy z nich ma swoją historię, budzi emocje, lubimy ich projekty lub nie, ale to Ewa z nich wszystkich jest najbardziej wyrazista. To ona jest początkiem wszelkich sporów i zażartych dyskusji, na niejednym spotkaniu towarzyskim. Oceniamy ją z powodu wyglądu, patrzymy na nią przez pryzmat artykułów w prasie brukowej, klasyfikujemy, a może wręcz wyśmiewamy. Sama bohaterka podsyca palące się ognisko krytyki kontrowersyjnymi wypowiedziami, zdjęciami, na których wystylizowana jest niezgodnie z poczuciem smaku większości itd. Ale co tak naprawdę wiemy o Ewie? Aby niczego nie ominąć, zaglądnęłam na jej stronę internetową, a tam znalazłam zaskakujące informacje.

Od ponad 20 lat prowadzi dom mody Eva Minge i konsekwentnie buduje wizerunek nowoczesnej marki. Spośród wielu nagród na uwagę zasługuje międzynarodowy tytuł „Next Couture”, jest to nagroda przyznawana w ramach uznania dorobku oraz gdy projekty zapowiadają nową jakość na rynkach dóbr luksusowych. W 2003 roku jako pierwsza Polka została zaproszona na pokaz na Schodach Hiszpańskich w Rzymie, podczas prestiżowej imprezy Donna sotto le Stelle. To doniosłe wydarzenie nie obeszło się bez kontrowersji. Przed samym pokazem celnicy zarekwirowali całą kolekcję, zostawiając przypadkiem tylko jedną suknię. Ewa sprowadziła z Polski inną kolekcję, całą w czerni, którą przerobiła. Pokaz zakończył się owacją na stojąco. Trudna sytuacja, z której wyszła z klasą, przysporzyła jej wielu wiernych wielbicieli. Włoska Izba Mody oddała sprawę o bezpodstawne zajęcie kolekcji do sądu, po wielu latach walki oczyszczono Ewę z zarzutów, ale sukni uszytych specjalnie na ten pokaz do tej pory nie odzyskała. Projektantka została także doceniona w Moskwie i Kijowie, gdzie otrzymała Oskara Mody. Jej firma trzykrotnie została laureatem konkursu na luksusową markę roku. ”Kolekcje projektantki prezentowane były podczas pokazów i tygodni mody Rome Fashion Week Alta Roma, a także w Mediolanie, Kijowie, Paryżu, Montrealu, Moskwie, Barcelonie, Berlinie, Wiedniu czy Dubaju. Od 2008 roku Eva Minge jest gościem Paris Haute Couture”. Karolina Sulej w książce "Od Arkadiusa do Zienia" przytacza jeszcze inne nagrody: projektantka została laureatką Srebrnej Pętelki, Złotej Fastrygi, Złotego Wieszaka oraz przyznano jej tytuł Osobowość Mody.

Setki artykułów w polskiej i zagranicznej prasie zdają się potwierdzać ogromne zasługi Minge, choć ona sama twierdzi, że jest chyba najbardziej gnębioną osobą w Polsce, która odnosi sukcesy za granicą (z książki "Od Arkadiusa do Zienia").

Ewa Minge miała szczęśliwe dzieciństwo, otoczona była przez ludzi kochających tworzyć. Mama ukończyła Akademię Sztuk Pięknych. Tata studiował kulturoznawstwo, ma doktorat. Dziadek produkował toczki do jazdy konnej. Dzięki niemu nauczyła się krawieckiego rzemiosła oraz trudnej sztuki projektowania. Miłość do tkanin zaszczepiona już w dzieciństwie oraz umiejętność korzystania ze ścinków materiałów znalezionych w pracowni dziadka, przyczyniły się zapewne do tak twórczego podejścia w projektowaniu, nie tylko mody, ale także mebli czy tkanin.

Kanapa Scala – Eva Minge for Livingroom

Spośród wielu Polskich projektantek jest jedyną, która mówi wprost, że na modzie trzeba zarabiać. Doskonały cytat znajduje się w książce Życie to bajka Ewy Minge, „Ktoś, kto twierdzi, że moda jest sztuką powołaną jedynie do budzenia emocji i nie myśli o tym, że ona musi się sprzedać, błądzi. Moda to potężny biznes”. Dalsza treść wypowiedzi, z którą trudno się nie zgodzić jest jeszcze w mocniejszym tonie “Polska moda cierpi na przerost formy nad treścią przez szkoły, które przez lata kreowały wizję ubrań z papieru i opon. Jasne, jak we wszystkim i w modzie jest miejsce na oderwanie od rzeczywistości, na podróże w niczym nieograniczone fantazje. Ale to tylko żart, który zwraca uwagę na markę, tworzy heppening. Mało kto, zwłaszcza dzisiaj, chce się na świecie przebierać. Ludzie się ubierają. Przez pęd cywilizacji i tempo naszego życia ubierają się coraz wygodniej. Mniej w modzie sztuki dla sztuki kosztem połamania nóg, masowo sprzedaje się trampki i T-shirty. Moda schodzi na ziemię, dostosowuje się do ulicy”.

Minge zwraca uwagę jeszcze na jedną dość istotną kwestię, a mianowicie na pracę w grupie. Mówi “Nie da się dźwignąć dużych marzeń w pojedynkę”. Na jej sukces składa się praca wielu anonimowych osób: konstruktorek, krojczych, krawcowych, menadżerów, dostawców, sprzedawców itd., aby firma działała tak doskonale, ten organizm musi być silny i zdrowy. Wielu projektantów, zapomina o tym, że na sukces składa się wiele czynników.

Bardzo obrazowo przytoczył kiedyś tę kwestię, w trakcie rozmowy, mój szef, który skwitował to tak: "wiesz, projektant na etapie tworzenia mówi, MY, ale w momencie, gdy kłania się na wybiegu po świetnym pokazie, mówi już tylko JA, tak jakby pod wpływem tego ukłonu w magiczny sposób zapomniał, że to nie tylko on zapracował na sukces." Bardzo ciekawe jest to, że projektantka nie wyparła się tego, skąd jest i gdzie tworzy. Na metkach widnieje made in Poland, to rzadkość w Polskiej modzie. Po przeczytaniu autobiografii odnoszę wrażenie, że także usilnie stara się wspierać polskie rzemiosło, dba o marketing kraju poza jego granicami i, choć zdążają się wpadki takie, jak niesławny wywiad i problemy językowe. Niech pierwszy rzuci kamień ten, kto podczas emocji związanych z pokazem na prestiżowym New York Fashion, zapomniałby “języka w gębie”.

Bardzo podobają mi się, wielokrotnie powtarzane w autobiografii, dwa określenia: DNA marki i architektura stroju. W ubogim słownictwie z zakresu mody, te dwa wyrażenia, najlepiej oddają styl i charakter projektantki. Dobrze skrojone formy, przemyślane projekty, świetnie wyeksponowana kobiecość, niezależnie od rozmiaru, są charakterystyczne w projektach Minge. Śmiem twierdzić, że ubrania te nie są doceniane w Polsce ze względu na to, że ich estetyka skierowana jest trochę do innego odbiorcy. Przepych wschodu, luksus zachodu, świadomość doskonałych materiałów, i wyrafinowanego krawiectwa nie jest tak dalece cenione wśród rodzimej klienteli.

I choć dyskryminowana przez prasę, ośmieszana, i wyszydzana Ewa Minge, po wielu traumatycznych życiowych przejściach, o których można przeczytać w książce, konsekwentnie zdobywa następne modowe szczyty. Może warto brać przykład z tej wyjątkowej kobiety, która po trudnym i bolesnym rozwodzie, wielu niepowodzeniach i chorobach, nadal chce tworzyć i się nie poddaje. Można ją lubić lub nie, doceniać lub gardzić jej projektami, ale trudno się nie zgodzić z mądrym zdaniem przytoczonym w książce, że ubrania są elementem historii człowieka. Wszak wyrażają jego charakter.

Black Butterflies to fundacja, która powstała z inicjatywy Ewy Minge. Fundacja zajmuje się wspieraniem i aktywizowaniem ludzi chorych na nowotwory do walki o zdrowie i powrót do normalnego życia. Żeby przejść na stronę fundacji kliknij TUTAJ

AS Look

W każdym czasopiśmie dla kobiet możemy znaleźć dział poświęcony stylizacjom. Na rynku znajduje się też wiele książek, które poruszają ten temat. Staram się je czytać na bieżąco. Posiadam nawet swój prywatny ranking. W biblioteczce mam kilka, do których bardzo często wracam, i są też takie, które omijam szerokim łukiem.

Książki, artykuły czy informacje, które można znaleźć w sieci, skupiają się na zagadnieniu sylwetki. Dzielą nasze ciała, na takie czy inne grupy, nadają nazwy, zazwyczaj owocowe lub mniej subtelne, pochodzące od brył matematycznych. Wpisują w nas trójkąty, kółka, prostokąty. Nie twierdzę, że to źle. Człowiek potrzebuje systematyzacji, lepiej się czuje jak należy do jakiejś grupy. Nie ukrywam, że także pomaga to w podjęciu decyzji co kupić, a co nie. Uważam jednak, że ta „wiedza tajemna” wymaga nieco wprawy, a przede wszystkim bystrego oka. A jak sobie poradzić w sytuacji ekstremalnej, czyli zakupowej, w której się znajdziemy, a takowej wiedzy nie mamy? Odpowiedź wręcz banalna, lecz w żadnym z tych podręczników nie do znalezienia. Opiszę ją w siedmiu punktach, które pozwolą szybko i sprawnie eliminować rzeczy, które po prostu się dla nas nie nadają. Wyglądałybyśmy w nich źle i niezgrabnie, ku własnej rozpaczy i uciesze zazdrosnych koleżanek.

Czas zacząć naszą przygodę zakupową. W zależności od tego, czy wybieramy rzecz same, czy pomaga nam w tym asystentka w sklepie, miejmy szeroko otwarte oczy i wyostrzony, choć wybiórczy słuch. Zdarza się, że sprzedawczyni ma wyczucie stylu i może nam doradzić coś, czego same nigdy nie odważyłybyśmy się włożyć. Występują też, takie sytuacje, kiedy pani tak usilnie nam wmawia, jak świetnie wyglądamy, choć wie że to nie prawda, że kupujemy daną rzecz, mimo jej wad.

Pamiętajmy, że nad nieszczęsną, miłą sprzedawczynią ciąży jak gilotyna słowo „limit”, który musi każdego dnia zrealizować, aby dostać jaką taką najniższą krajową pod koniec miesiąca. Po 8 godzinach stania na baczność, a czasem i 10ciu w świetle jarzeniówki, która mruga jak latarnia morska, a do tego z wiecznie żadną zysku menadżerką, po 15 minutowej przerwie na śniadanie siku, fajkę, ploty, 3 nerwowe telefony do męża, żeby odebrał dziecko z przedszkola, nie zapomniał wyciągnąć prania z pralki, kota nakarmić, teściową dowieźć do lekarza itd., naprawdę im się nie chce, i ja się wcale nie dziwę. Jak ma się czuć kobieta, która musi przez tyle godzin suszyć zęby w uśmiechu do klienta, któremu dzień dobry, czy dziękuję, nie przechodzi przez gardło, a potem się dziwi wielce, ten „homo sapiens”, że upustu, rabatu, zniżki, czy jak zwał tak zwał, nie dostaje.

Gdy pani ekspedienta nam nie pomoże albo wolimy zrobić to same, na co mamy zwracać uwagę? Oto siedem istotnych punktów. Odpowiadamy wyłącznie TAK albo NIE. Nie ma opcji MOŻE, bo jak wiadomo „morze jest głębokie i szerokie” i jako rozbitek wcale nie wygląda się w nim atrakcyjnie.

Missoni

Piękny, letni sierpniowy dzień, w którym przemierzam po pracy z parasolką okutana szalem jak w październiku ruchliwe miejskie chodniki. Naglę widzę sklep. W sklepie witryna, a na witrynie „coś”, co urzeka.

I już po mnie. I już wiem że wejść muszę i kupić to „coś”, to najpiękniejsze jedyne „coś” na świecie. I wiem, że ta sukienka/żakiet/buty/torebka jest stworzona dla mnie i na mnie jednaną tam czeka. Nie dość, że pięknie leży, to jest taka urocza i nie powtarzalna. Ach och i w ogóle.

Pani miła ekspedienta mówi, że rabaciki da i, choć negocjuję twardo o większy, mówi że jej ta stówka pasuje do paznokci. Rzeczywiście paznokcie ma piękne, takie zielonkawe. Jako estetka zaprzeczyć nie mogę, więc się zgadzam. Rzecz ową ładuję do torby i wychodzę dumna i szczęśliwa, jak po zakończeniu dobrze spełnionej misji.

No i się zaczyna. Na pierwszym stopniu schodów rusza mnie sumienie - a po co mi to, a na co mi 35 taka rzecz? Wkładam głębiej do torby, jakoś przemycić do domu muszę, lub usilnie wymyślam tysiąc argumentów jak się usprawiedliwić z tegoż nagłego porywu serca. Z ową rzeczą która na mózg mi padła koleje bywają różne, czasem zachwyci kogoś z domowników i dzięki temu ból utraty kasy zmniejszy, czasem wyląduje na dnie szafy i nigdy już stamtąd nie wyjdzie. Albo pojawi się przy co sezonowych porządkach, lądując z powrotem w kąciku pod tytułem na lepsze okazje.

Tak sobie myślę, że takich sytuacji lepiej się nie wystrzegać, jeśli oczywiście nie są w nadmiarze. Życie jest za krótkie żeby nie cieszyć się z błahych rzeczy. Kompletnie nie potrzebnych sukienek, kolorowych żakietów na jednorazowe wyjście, czy butów nie do chodzenia. Jakże się wyrzec swojej kobiecości, tego pierwotnego instynktu zdobywania. Wszak to matka natura nas tak ukształtowała. Bądźmy wdzięczne Chochlikowi Zakupoholikowi, że od czasu do czasu sprawi nam przyjemność. Niech przypadkiem nie zostaje na stałe, niech przybywa okresowo, a najlepiej z tabliczką czekolady i premią na koncie.

AS Look

AS Look na Facebooku

Popularne Posty

Labels Cloud

Archiwum bloga

O mnie

Instagram