AS Look

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą moda. Pokaż wszystkie posty

Nie wszystkie kobiety noszą rozmiar zero. W takim rozmiarze widzą nas projektanci, oszczędzając na tkaninie. Wystarczy 70 cm materiału na spódnicę ołówkową, natomiast na piękną, kształtną pupę powyżej rozmiaru S potrzebujemy dwa razy tyle. Nasi mężczyźni chcą nas widzieć, podczas gotowania bigosu czy smażenia kotletów, w szpilkach i miniówce, najlepiej jeszcze w pełnym makijażu. My musimy widzieć siebie takie, jakie jesteśmy: odważne, piękne i uśmiechnięte niezależnie od rozmiaru i wieku czy ubrania, które mamy na sobie.

Dlaczego Moda Według Kobiet?

Moda Według Kobiet to cykl spotkań w Centrum Sztuki Mościce. Cykl dla kobiet, prowadzony przez kobietę. Kobietę, która oczywiście lubi modę, ceni nowinki modowe, w secondhandach wygrzebuje nietuzinkowe torebki, ale nie wyobraża sobie codziennego paradowania w szpilkach do pracy, pełnego makijażu w sobotę przy ścieraniu kurzów i od czasu do czasu po prostu ma dość stylizacji, makijażu i perfekcyjne ułożonej fryzury.

Kochamy nasze fryzjerki i fryzjerów. Z niektórymi się nawet zapewne przyjaźnimy, ale chować taką specjalistkę w szafie i mieć ją w każdej wyjściowej potrzebie to naprawdę trudna sprawa. A swoją drogą jestem bardzo ciekawa, czy panie które mają mężów fryzjerów, mogą na ich fachowe wsparcie liczyć codziennie rano przed wyjściem z domu ;)

Warsztaty są podzielone na trzy tematy. KOLOR, SYLWETKA i STYL. Spośród wielu zagadnień, o których można opowiadać wybrałam te, które uważam z podstawę. Taką podstawę, którą należy znać, aby potem z przyjemnością robić zakupy, poszerzać wiedzę dzięki nowym publikacjom, które pojawiają się na rynku, czy czuć się pewnie w swojej stylizacji.

Każda z nas wie, jak wielkie znaczenie mają pierwsze 3 sekundy kiedy kogoś widzimy po raz pierwszy. Choć nie chcemy, to wkładamy tą osobę do szufladki. Przykład: niezbyt przystojny, ale w drogim garniturze, ze świetnym krawatem i w super skórzanych butach to przecież biznesmen, finansista, prawnik. A tu może okazać się Tulipan, owiany legendą pan uwodziciel, krętacz, w wypożyczonym garniturze. Ileż to serc potrafi złamać taka osobowość odziana w wyrafinowany strój. I choć mówimy „nie oceniaj książki po okładce”, mogę stwierdzić: TAK, oceniamy i nic na to nie poradzimy.

Jeśli zdajemy sobie z tego sprawę świadomie możemy manipulować odbiorcą i bynajmniej nie do niecnych celów, ale takich które utorują nam drogę do kariery, pozwolą zdobyć zaufanie, przekonać innych do siebie, poprawić nastrój.

Ubranie to też kolor, o jego mocy opowiedziałam na pierwszych warsztatach. Wykład rozpoczął się od podstaw z kolorystyki. W dalszej części pojawił się temat, którym pasjonują się wszystkie stylistki, i który pojawia się w czasopismach kobiecych, czyli kolor roku 2017.

Pantone

Opowieść zaczyna się zwyczajnie, ale jej koniec będzie zaskakujący. Po pracy należy mieć drugie życie, kulturalne, pełne ciekawych ludzi, intrygujących pasji, ambitnych książek, ekstremalnych sportów, nietuzinkowych zainteresowań. Jak jest w praktyce każdy wie: TV na kanapie (nie posiadam), "siedzenie w internecie" (oj! aż za bardzo), spacer z psem (nie posiadam), mycie naczyń (posiadam), pranie, sprzątanie, zakupy, rachunki, poczty, urzędy i inne takie - wszystko w super tempie, bo zamykają więc zdążyć trzeba. Dzień za dniem lata lecą, a tylko szczypta czegoś wzniosłego na doprawienie takiego szarego bytowania byłaby potrzebna.

Przedwczorajszy dzień miał być inny, pełen wysublimowanej kultury, w dostojnym gronie. Wtorkowy poranek był zwyczajny, pracowity. Po pracy wpadłam do domu jak burza, w celu ugotowania super szybkiego obiadu i poddania się metamorfozie z trybu roboczego (dziennego) na odświętny, wieczorowy. Okazja wyjątkowa - w Centrum Stuki Mościce miał się odbyć koncert "Jeszcze Polska Muzyka" w ramach obchodów Tarnów - Pierwsze Niepodległe.

Na taką okoliczność, w szczególności, jak ma się siedzieć na widowni wśród notabli i wszelakich szych, należy wyglądać godnie. Stylizacje miałam już przygotowaną, robienie makijażu trwało wieki, bo przecież oczko musi być jak należy i tam gdzie trzeba. Nawet, o zgrozo, pokusiłam się o zrobienie pięknych loków, które i tak się rozkręciły. Pomimo tego, że to wciąż nieład, ale kontrolowany - widać było, że "głową" zajęła się ręka człowieka, a nie tylko "fryzjer wiatr" + przeciąg w autobusie. Mejkap jest, frys jest jako uzupełnienie, bluzka czarna w stylu carmen - taka odsłaniająca ramiona z rękawem 3/4, do tego spódniczka plisowana, w białe kropki - długość za kolanko. Jest ona spełnionym marzeniem. Znalazłam ją przypadkiem na stoisku podczas Targów mody Vintage i Retro Kogel Mogel, w szalonej cenie 20 zł.

1. Reuters, Christian Dior Spring 2011. 2. Donna Karan Steps Down at DKI

W każdym czasopiśmie dla kobiet możemy znaleźć dział poświęcony stylizacjom. Na rynku znajduje się też wiele książek, które poruszają ten temat. Staram się je czytać na bieżąco. Posiadam nawet swój prywatny ranking. W biblioteczce mam kilka, do których bardzo często wracam, i są też takie, które omijam szerokim łukiem.

Książki, artykuły czy informacje, które można znaleźć w sieci, skupiają się na zagadnieniu sylwetki. Dzielą nasze ciała, na takie czy inne grupy, nadają nazwy, zazwyczaj owocowe lub mniej subtelne, pochodzące od brył matematycznych. Wpisują w nas trójkąty, kółka, prostokąty. Nie twierdzę, że to źle. Człowiek potrzebuje systematyzacji, lepiej się czuje jak należy do jakiejś grupy. Nie ukrywam, że także pomaga to w podjęciu decyzji co kupić, a co nie. Uważam jednak, że ta „wiedza tajemna” wymaga nieco wprawy, a przede wszystkim bystrego oka. A jak sobie poradzić w sytuacji ekstremalnej, czyli zakupowej, w której się znajdziemy, a takowej wiedzy nie mamy? Odpowiedź wręcz banalna, lecz w żadnym z tych podręczników nie do znalezienia. Opiszę ją w siedmiu punktach, które pozwolą szybko i sprawnie eliminować rzeczy, które po prostu się dla nas nie nadają. Wyglądałybyśmy w nich źle i niezgrabnie, ku własnej rozpaczy i uciesze zazdrosnych koleżanek.

Czas zacząć naszą przygodę zakupową. W zależności od tego, czy wybieramy rzecz same, czy pomaga nam w tym asystentka w sklepie, miejmy szeroko otwarte oczy i wyostrzony, choć wybiórczy słuch. Zdarza się, że sprzedawczyni ma wyczucie stylu i może nam doradzić coś, czego same nigdy nie odważyłybyśmy się włożyć. Występują też, takie sytuacje, kiedy pani tak usilnie nam wmawia, jak świetnie wyglądamy, choć wie że to nie prawda, że kupujemy daną rzecz, mimo jej wad.

Pamiętajmy, że nad nieszczęsną, miłą sprzedawczynią ciąży jak gilotyna słowo „limit”, który musi każdego dnia zrealizować, aby dostać jaką taką najniższą krajową pod koniec miesiąca. Po 8 godzinach stania na baczność, a czasem i 10ciu w świetle jarzeniówki, która mruga jak latarnia morska, a do tego z wiecznie żadną zysku menadżerką, po 15 minutowej przerwie na śniadanie siku, fajkę, ploty, 3 nerwowe telefony do męża, żeby odebrał dziecko z przedszkola, nie zapomniał wyciągnąć prania z pralki, kota nakarmić, teściową dowieźć do lekarza itd., naprawdę im się nie chce, i ja się wcale nie dziwę. Jak ma się czuć kobieta, która musi przez tyle godzin suszyć zęby w uśmiechu do klienta, któremu dzień dobry, czy dziękuję, nie przechodzi przez gardło, a potem się dziwi wielce, ten „homo sapiens”, że upustu, rabatu, zniżki, czy jak zwał tak zwał, nie dostaje.

Gdy pani ekspedienta nam nie pomoże albo wolimy zrobić to same, na co mamy zwracać uwagę? Oto siedem istotnych punktów. Odpowiadamy wyłącznie TAK albo NIE. Nie ma opcji MOŻE, bo jak wiadomo „morze jest głębokie i szerokie” i jako rozbitek wcale nie wygląda się w nim atrakcyjnie.

Missoni

Piękny, letni sierpniowy dzień, w którym przemierzam po pracy z parasolką okutana szalem jak w październiku ruchliwe miejskie chodniki. Naglę widzę sklep. W sklepie witryna, a na witrynie „coś”, co urzeka.

I już po mnie. I już wiem że wejść muszę i kupić to „coś”, to najpiękniejsze jedyne „coś” na świecie. I wiem, że ta sukienka/żakiet/buty/torebka jest stworzona dla mnie i na mnie jednaną tam czeka. Nie dość, że pięknie leży, to jest taka urocza i nie powtarzalna. Ach och i w ogóle.

Pani miła ekspedienta mówi, że rabaciki da i, choć negocjuję twardo o większy, mówi że jej ta stówka pasuje do paznokci. Rzeczywiście paznokcie ma piękne, takie zielonkawe. Jako estetka zaprzeczyć nie mogę, więc się zgadzam. Rzecz ową ładuję do torby i wychodzę dumna i szczęśliwa, jak po zakończeniu dobrze spełnionej misji.

No i się zaczyna. Na pierwszym stopniu schodów rusza mnie sumienie - a po co mi to, a na co mi 35 taka rzecz? Wkładam głębiej do torby, jakoś przemycić do domu muszę, lub usilnie wymyślam tysiąc argumentów jak się usprawiedliwić z tegoż nagłego porywu serca. Z ową rzeczą która na mózg mi padła koleje bywają różne, czasem zachwyci kogoś z domowników i dzięki temu ból utraty kasy zmniejszy, czasem wyląduje na dnie szafy i nigdy już stamtąd nie wyjdzie. Albo pojawi się przy co sezonowych porządkach, lądując z powrotem w kąciku pod tytułem na lepsze okazje.

Tak sobie myślę, że takich sytuacji lepiej się nie wystrzegać, jeśli oczywiście nie są w nadmiarze. Życie jest za krótkie żeby nie cieszyć się z błahych rzeczy. Kompletnie nie potrzebnych sukienek, kolorowych żakietów na jednorazowe wyjście, czy butów nie do chodzenia. Jakże się wyrzec swojej kobiecości, tego pierwotnego instynktu zdobywania. Wszak to matka natura nas tak ukształtowała. Bądźmy wdzięczne Chochlikowi Zakupoholikowi, że od czasu do czasu sprawi nam przyjemność. Niech przypadkiem nie zostaje na stałe, niech przybywa okresowo, a najlepiej z tabliczką czekolady i premią na koncie.

AS Look

Brytyjskie początki

AS Look na Facebooku

Popularne Posty

Labels Cloud

Archiwum bloga

O mnie

Instagram